door: Indra Jager, AD 14 mei 2020

Piet (77) mocht na zeven weken éindelijk op bezoek bij zijn vrouw: ‘Ze zat te stralen’

Piet Gorzeman (77) uit Hoevelaken mocht vandaag als een van de eerste Nederlanders weer op bezoek bij zijn vrouw in het verzorgingstehuis, bij wijze van proef. Dat zorgde voor een emotioneel, maar vooral heel blij weerzien in het St. Pieters en Bloklands Gasthuis in Amersfoort. ,,Ik heb er helemaal energie van gekregen.”

Evelyne (73) verblijft al vijftien jaar in een verzorgingstehuis. Dat komt omdat ze MS heeft, een zenuwziekte waardoor je steeds minder kan. Ze zit in een elektrische rolstoel en kan een van haar handen nog moeilijk gebruiken. Daarbovenop heeft ze al een aantal hersenaandoeningen gehad.


 Foto: Saskia Berdenis van Berlekom (AD)

Somber
Het stel is al vijftig jaar getrouwd, maar heeft elkaar nog nooit zo lang niet gezien als de afgelopen tijd. Door de coronacrisis gingen de deuren van het verzorgingstehuis namelijk op slot, waardoor Piet en Evelyne elkaar zeven weken niet in de ogen konden kijken of even konden aanraken. Telefonisch contact ging wel, maar videobellen lukte niet. ,,De ene keer ging dat bellen best aardig, maar er waren ook momenten dat ze flink in de put zat”, vertelt haar echtgenoot. ,,Dan was ze heel erg somber, omdat ze zo eenzaam was.”
In overleg met haar artsen besloten ze om de medicijnen van Evelyne even af te bouwen, zodat ze wat helderder werd. Daardoor kon Piet haar goed uitleggen hoe de vork in de steel zat en begreep ze dat hij haar niet in de steek liet. ,,We belden vier keer per dag. Bij het eten namen we dan lekker een glas wijn en kletsen we. Zo probeerde ik het toch een beetje gezellig voor haar te maken.”

In overleg met haar artsen besloten ze om de medicijnen van Evelyne even af te bouwen, zodat ze wat helderder werd. Daardoor kon Piet haar goed uitleggen hoe de vork in de steel zat en begreep ze dat hij haar niet in de steek liet. ,,We belden vier keer per dag. Bij het eten namen we dan lekker een glas wijn en kletsen we. Zo probeerde ik het toch een beetje gezellig voor haar te maken.”

Glunderend
Vandaag kon dat weer even in het echt. Het St. Pieters en Bloklands Gasthuis, locatie Davidshof, is namelijk door het kabinet gevraagd om als een van de 25 verzorgingshuizen in Nederland mee te doen aan een proef om bezoekers weer toe te laten. Dat doen ze maar al te graag, want dat is hartstikke belangrijk voor hun bewoners, ziet ook verpleegkundige Marlies Leenen. ,,Maandag mochten we het nieuws met hen delen en ik zag alleen nog glunderende mensen, stralende gezichten. En vooral die ogen, die sprankeling extra energie. Dat is echt wat het dan doet.”
Om 13.15 tot 14.15 uur was het de beurt aan Piet. Stralend, feestelijk aangekleed en met bloemen en gebak in de hand kwam hij de auto uit. Voor de ingang werd hem nog gevraagd of hij last had van klachten die kunnen duiden op corona en toen het antwoord ‘nee’ luidde, mocht hij via een glazen deur het huis eindelijk weer betreden. Maar niet zonder voorzorgsmaatregelen, want voor hij door een begeleider naar kamer van zijn vrouw werd gebracht, moest hij eerst zijn handen desinfecteren en kreeg hij een mondkapje op.


Privé foto P. Gorzeman.

Tijd te kort
Dat kapje ademde een beetje moeilijk en zat niet erg comfortabel, maar dat was zo vergeten toen hij zijn vrouw weer zag. ,,Het was geweldig om elkaar na zeven weken weer te zien. Je gaat erheen en denkt: een uur? Ik ben na drie kwartier wel klaar. Maar ik had tijd te kort!”

Evelyne was door het zorgpersoneel helemaal opgetut en leuk aangekleed. ,,Ze zat te stralen. Ik vroeg nog: moet je niet huilen? Maar nee, ze kon alleen maar lachen. Ik ook. Het was fijn en leuk om elkaar weer te zien. Ik heb er helemaal energie van gekregen.”

Gevideobeld
Samen hebben ze gevideobeld met hun dochter en twee kleindochters, die in Australië wonen. ,,Evelyne is daar niet zo handig in, dus dan komt het er niet van. Nu hebben we een hele tijd kunnen praten. Dat was geweldig.”  Toen de bloemen in het water stonden en het aardbeiengebak was verorberd, was het alweer tijd om te gaan. ,,Er werd op de deur geklopt en toen moest ik alweer opstappen. Dat was jammer, want het was heel fijn om elkaar weer te zien. Toch anders dan via de telefoon. We hebben gezwaaid en ik heb haar gezegd dat ik volgende week weer kom, of mijn zoon. Die wil ook graag weer eens langs.”

Voor de link naar het artikel, klik hier.