Ook voor jongeren!

Mildred is 39 jaar geleden in Amersfoort geboren en heeft er haar hele leven gewoond. Ze kende het St. Pieters en Bloklands Gasthuis dus al wel. Maar het Gasthuis blijkt niet meer het bejaardenhuis van weleer te zijn. En zo werd ze getipt door haar schoonouders nadat ze de eerste open dag van Davidshof hadden bezocht.

Met poes Sophie. Poezen Floris en Gijsje verhuizen ook mee.

Mildred heeft wel haar twijfels gehad, vooral omdat ze bang was haar zelfstandigheid te verliezen. ‘Dan zit ik in een instelling, net als in het revalidatiecentrum. Goedemorgen Mildred, we komen je uit bed helpen. Ik moet er niet meer aan denken.’

Zorgbemiddelaar Anneke van Immerzeel heeft haar uitgelegd dat het op Davidshof heel anders is; het is in feite zelfstandig wonen met de zorg onder handbereik.

Midden in de stad en midden in het leven Wassen, aankleden, koken en al die andere dingen kosten Mildred veel energie. Als dat allemaal voor haar geregeld wordt, kan ze die energie aan andere dingen besteden. Dus besluit Mildred zelf met haar moeder te gaan kijken op Davidshof. ‘Het was toen nog een bouwput, maar het voelde gelijk goed.’ Dit was dé plek voor haar; uitzicht op de (geliefde) toren, het water in de gracht en mensen op straat.

Op de tweede open dag heeft zij haar toekomstige onderbuurvrouw ontmoet. Niet zo jong als zij, maar ook zeker niet oud. Ze hoopt dat er meer jongeren komen wonen. ‘Het is zo’n mooie woonplek in samenhang met zorg.’

Mildred heeft het appartement van haar voorkeur gekregen en is daar heel gelukkig mee. Er blijken allemaal lijntjes te zijn die haar verbinden met het Gasthuis. Ze is geboren en getogen dichtbij Davidshof. De opa van haar man heeft er met zijn vrouw gewoond, zelfs op dezelfde verdieping. Haar moeder bezocht er mensen voor de kerk. Een bekende werkt er als verpleegkundige én de poezen mogen mee. ‘Het klopte allemaal’.

Voor het eerst zelfstandig wonen Mildred vindt het allemaal best wel spannend. Ze heeft een ernstige zenuwspierziekte en ze heeft, voor haar trouwen, jaren onder de vleugels van haar ouders gewoond. Ze krijgt nog steeds veel ondersteuning van hen, haar zus, haar huidige hulp, en haar man maar sommige dingen vallen nu eenmaal niet te plannen. Mildred heeft eigenlijk 24 uur iemand in haar nabijheid nodig. Iemand die er direct is als ze naar het toilet moet, op de bank wil zitten of als ze bijvoorbeeld valt.

Het is tijd voor haar om nu de volgende ‘zorgstap’ – zoals ze het zelf noemt – te nemen. Dan kan ze met al die andere mensen om haar heen, leukere dingen gaan doen. ‘Het is eigenlijk voor het eerst dat ik écht op mezelf ga wonen, ook al moet ik daarvoor naar een instelling’.

Mildred heeft inmiddels al een aantal medewerkers ontmoet en deze allemaal ervaren als enthousiaste mensen. ‘Ik voel me gedragen.’

Mildred en ik hebben afgesproken dat ik over drie maanden weer op bezoek kom, en dan op haar nieuwe adres!

Anneke van de Laar