Dhr. Remco Kuipers – ik mag hem Remco noemen – woont op dit moment in een verpleeghuis in de provincie Utrecht, midden in een bosrijke omgeving. En dat is nu net de reden dat hij zo graag naar de locatie Davidshof van het St. Pieters en Bloklands Gasthuis verhuist. Hij verveelt zich enorm in deze bosrijke omgeving.  ‘De binnenstad!’, zegt Remco met grote overtuiging.

Zelfstandig zijn, is een groot goed voor Remco. Ruim twee jaar geleden heeft hij 2 grote beroertes achter elkaar gehad. ‘Gewoon stomme pech’, aldus zijn tante, ‘het zit in de familie, van beide kanten.’

Het leven van Remco is er vanaf dat moment totaal anders uit gaan zien. In het ziekenhuis kon hij helemaal niets meer. Hij herkende niemand meer en was zijn spraak kwijt. Remco kan zich van die periode niets meer herinneren. Daarna volgt een lange weg van revalideren in verschillende revalidatiecentra. Hij heeft keihard gewerkt om daar te komen waar hij nu is. En nog steeds werkt hij er hard voor om zo veel mogelijk dingen zelf te kunnen doen, met hulp van professionals.

Dichtbij vrienden en familie
Remco kan niet wachten tot hij gaat verhuizen. Hij telt letterlijk de dagen af. Voordat de keuze op het Gasthuis was gevallen, hebben ze verschillende organisaties bezocht. En zo kwamen ze tijdens de open dag ook bij het Gasthuis terecht. Het gebouw en zijn locatie hebben de doorslag gegeven. ‘Een totaal andere sfeer’, aldus zijn tante, ‘Als familie staan we er 100 procent achter’. ‘Liefst gisteren, voegt Remco toe.’

Remco is hij 49 jaar geleden in Amersfoort geboren en heeft vrijwel zijn hele leven daar gewoond. Zijn vader, zijn tante en bijna al zijn vrienden wonen  in Amersfoort.
Remco heeft een hechte vriendenclub. Ze worden ook wel de drie musketiers genoemd; zijn vriend Nick, zijn 5 jaar jongere broer Guido en Remco zelf. Vrijwel elke zaterdagmiddag komen ze bij elkaar, ‘pilsje drinken, twee!’. Ook zijn vader en zijn tante komen vaak op bezoek.

Voor hen allemaal wordt het straks een stuk makkelijker. Zijn vader woont op loopafstand van het Gasthuis, zijn tante is er binnen 6 minuten op de fiets en zijn vrienden wonen in de binnenstad. Maar wat nog belangrijker is; Remco kan ze straks zelf bezoeken met behulp van zijn scootmobiel. En….vanuit zijn nieuwe appartement kijkt hij uit op de Onze Lieve Vrouwetoren..’

Hoge verwachtingen
Remco woont op dit moment in een groep met 7 andere bewoners. Ze delen een huiskamer. De meeste bewoners hebben – net als Remco – een niet aangeboren hersenletsel. Hij heeft er echter weinig aanspraak en is veel op zijn eigen kamer. Daar staat zijn computer en televisie; twee van zijn favoriete bezigheden. Aan zijn kamer te zien is hij al helemaal klaar voor het kampioenschap voetballen. Naast de kalender (nog zoveel dagen te gaan…..) hangt een poster van het Nederlands elftal.
Zijn verwachtingen van Davidshof zijn hooggespannen. Hopelijk wordt hij daarin niet te erg teleurgesteld, want ‘ook daar zal je momenten hebben dat je je gaat vervelen’, waarschuwt zijn tante hem.

Zijn tante loopt nog even met me mee naar de auto. Haar betrokkenheid is overduidelijk en hartverwarmend. ‘Het is een goede jongen, hij is voor mij ook altijd goed geweest. Ik laat hem nooit vallen, nooit!’.